voor 1900
De geschiedenis van de buitenplaats Beukbergen gaat terug tot het jaar 1653. De handel in de 17e eeuw (de befaamde Gouden Eeuw) bracht rijkdom voor veel kooplieden in Holland. Wie in de omgeving van steden als Amsterdam en Utrecht een buitenplaats liet bouwen, verkreeg daarmee veel status. De Stichtse Lustwarande vormt hiervan een goed voorbeeld.
Overheden van Utrecht en Amersfoort speelden hierop in en boden grond aan voor diegenen, die een bijdrage wilden leveren aan de aanleg van een weg tussen beide steden. Via een vroege vorm van particulier initiatief ontstond deze weg. Het tracé van de weg werd door de toenmalige overheid bepaald als ook de verdeling in vakken van 100 roe, ofwel 376 meter aan weerszijden van de weg. De perceeldiepte was – inclusief het huis – ook 100 roe. De huidige buitenplaatsen langs de Amersfoortseweg vormen hier nog steeds de stille getuigen van. Behalve Beukbergen hebben de buitenplaatsen Dijnselburg en Oud- Zandbergen een vergelijkbare ontstaansgeschiedenis. Deze kavelafmeting maakt integraal onderdeel uit van de cultuurhistorische waarde van deze buitenplaatsen. Hoezeer de provincie hecht aan het behoud van deze weg, blijkt uit recente studies waarbij de weg wordt gerekend tot ons culturele erfgoed. Niemand minder dan Jacob van Campen was verantwoordelijk voor het ontwerp.
Tussen 1653 en 1654 werd buitenplaats Beukbergen gebouwd en de eerste eigenaar diende zijn bijdrage te leveren aan de aanleg van de “Amersfoortsche Straatwegh”. Het oorspronkelijke huis werd vervolgens in het midden van het perceel geplaatst. Deze plaatsing van het huis werd versterkt door de aanleg van de nog steeds herkenbare zichtas, weliswaar doorsneden door de Amersfoortseweg. Beukbergen is dus van oorsprong een “overplaats” geweest. De zichtas aan de overzijde van de weg liep door tot aan het “laantje zonder end” . Deze laan is de zichtas van slot Zeist en is gericht op Onze Lieve Vrouwe toren in Amersfoort.
Een tweede zichtas ligt naast het huis en loopt door in noordelijke richting tot aan de van na de oorlog ingerichte zandafgraving. Deze laan komt uiteindelijk oorspronkelijk uit op de kerk van Lage Vuursche.
Samenvattend: In de loop der tijden hebben er op het landgoed drie landhuizen gestaan. Het eerste huis dateert uit de 17e eeuw toen het gebied werd verkaveld. Dat is in 1834 afgebroken. In 1863 is een nieuw huis gebouwd (zie clickbare afbeelding hierboven) dat ook weer is gesloopt om plaats te maken voor het huidige huis dat werd gebouwd in 1910.
Ook de oude rasterverkaveling van landgoed Beukbergen is nog goed zichtbaar. De Beukbergenlaan en de Ericaweg vormen nu de grensafscheidingen.
In de “Amsterdamsche Courant” van zaterdag 3 mei 1806 stond een advertentie, waarin Beukbergen te huur werd aangeboden. De advertentie luidde als volgt:
Saturdag, Den 3 Mey 1806.
Te huur, om terstond te kunnen aanvaarden, de Buitenplaats Beukbergen. Buitenplaats voorzien van en spatieuse moderne Huizinge, Stallinge voor 8 Paarden, ruim Koetshuis, Menagerie, grote Moestuinen en Broeijery, zeer geëxtendeerde Bosschen en schoone Lommerlijke Wandelwegen met privative Jagt. Deze plaats Ligt een uur van Zeyst, twee uren van Zoestdyk, en twee uren, van Utrecht en Amersfoort.
Jonkheer Willem Elisa Ram van Bottestein (overleden op 70 jarige leeftijd te Utrecht op 16-06-1856) is de voorlaatste particuliere eigenaar, bekend van onder meer de briefwisselingen met Louis Couperus. De familie had aan het huis alleen niet genoeg, vandaar dat men ook graag gebruik maakte van de bijbehorende veertig hectare land, waar men naar hartelust kon jagen. Er was een tuin in formele stijl aangelegd, later is het linker gedeelte van de tuin veranderd in een landschappelijke stijl.